Yusıf'ın babası Şaban, 1990 yılında Türkiye'den büyük bir grupla birlikte gelip Adigey'e yerleşenlerden biriydi. Yusıf , sadece pşıneyi değil, şık'epşıne'yi (шык1эпщынэ/kemaneyi) de "konuşturuyor". Parmaklarını yaylar üzerinde gezdirerek ulusal nostaljiyi (tlepq cvej) canlandırıyor. Yaşamın ürettiği düşünceleri şık'epşıne aracılığıyla insanlara  duyurmak istiyor.

Müzik insanın kanına bir girmesin, onu kim durdurabilir ki? Şaban'ın oğluna Yusıf adı verildi. Çocuk, artık dedesinin adını taşıdığını biliyor. Çocuk şık'epşıneye yatkın olduğunun da bilincinde. Yedıc Guş'ave Türkiye'den gelince, AC halk sanatçısı Ğonejıko Asker'in yardımıyla pşınave/akordeonist oldu, ulusal sanatımıza içten bağlandı.

Yedıc Guş'ave ile minicik Bğoşe Yusıf birlikte Adige şarkılarını çalmaya bir başladıklarında, duyduğumuz sesler, neredeyse gök kubbeyi dolduruyormuş  gibi oluyor. Bütün bir dünya da bu sesleri ah bir duysa, diyerek coşkuyla onlara alkış tutuyoruz, bu ikisi ulusal nostaljiyi yeniden bize yaşatıyorlar.

Teşekkürler, Yusıf! Şık'epşınen (telli kemanen) barış için hep böyle  çalmaya devam etsin, ulusal nostaljiyi sürekli diri tut, insanlığa mutluluk ve sevinç saçmayı sürdür. Yeryüzünü aydınlatan ve hiçbir zaman sönmeyecek olan barış meşalesini (джэныкъо маш1ор) taşıyanlardan biri oldun artık, tüm mutluluklar seninle olsun.