Sitenin çıkışında karşı köşede küçük bir bakkal vardı, ışıklı tabelada yazar ya (!) mini market, o türden bir bakkal. Bizdeki adı ise dizilere taş çıkartırcasına o zamanlarda, Laz bakkal...

İnce uzun boyu ve fiziği gibi burnu da olan sevimli mi sevimli, cana yakın bir genç, Laz bakkal.

Bizim delikanlının hastası, takılır ikide birde bize (!) uşak nereyedur, nasildur?

- Neden kodunuz ha bu adı diyemeyrum bi türlü, takaydunuz ya Ahmet, Mehmet, Tursun!

- Temel (!) takacaktım adını, atamadık yerküreye bundan gayrı temel, temelsizlikten takamadım bu adı, kendiside tutturdu adım bu olsun diye ne yapabilirdim, dediğimde;

- Dema oyle günaha giriysun, derdi.

- Ula kodum o kafaya takoz! Ver oradan iyice bir peynir, deyip bakardım şaka ile karışık alışverişime.

Delikanlı ufak.

Süt dayandıramıyoruz kerataya, ne anası ne danalar yetiyor doyurmaya, ekonomimi süt ile emmeye gelmiş yerküreye. Anasının kanını süt niyetine içti beş yıla yakın bir süre. Sonunda utanma denen şeyi öğrenmiş olacak ki, bıraktı.

Genellikle Dimes'in sütünü alıyorum, iyi olduğundan mıdır (!) yoksa ÖZ Tokatlı olduğumdan mıdır bilemedim. Düzce’nin yüzünü yere düşürdüm bu yolda canına yanayım.

Bir gün vardım süt reyonun karşısına tövbe tövbe Dimes hariç ne ararsan var rafta bir bu kayınbirader kılıklının sütü yok rafta...

- Uşağum Dimes kalmadı mı?

- Abi deme gitsun, bu gavurlar varya (!) iyice azıttılar, zam üstüne zam, almadım bende. Hem bizumkiler duruçene sen neden alursun elin gavurunun sütünü?

- Ula kodurtma kafaya takoz, Dimes istedim.

- Dedum ya abi...

- Daymıns (söylediği gibi yazıyorum) almayrum artuk.

Ben anladım olayı!

Laz bakkal, Tokatlı Diren ailesinin Diren şarabını bilmiyor, şarabı bilse (!) Dimes’i de bilecek, çok şeyi de bilecek devamında yaşama dair.

Şarabın rengi fena kırmızıdır.

Dimes? Algılsında başkaca bir şey ifade etmiyor yazılımından ötürü.

İngceLaz’dilli bakkala!

Sazanlığın bu kadarına da pes yani.

Adı üstünde SAZAN, Camgöz değil ki.



Yüzü anavatana dönük, mevcut zamanlarda yapılanmış bir tek doğru bulduğum adres vardır.

O da; GUFES'tir.

Her türlü sızınmadan, kaşınmadan bir nebze sıyrılmanın tek adresidir.


Ruhsal mutluluğa açılan penceredir Gufes.

Bir tuğlada ben koyabildim (!) demenin tek adresidir, Gufes.

Bende varım diyebilmektir Gufes.

Karanlığa ışık saçmaktır Gufes.

Kültürün idamesidir Gufes.

Muhacirlerin elindeki tek doğrudur Gufes.

Sazanlıktan kurtulmaktır Gufes.

Bu gururu yaşatanlar, öncülük edenler sağolsunlar, var olsunlar.

Gufes üyeleri dışındaki tüm ilişkilerimi, yeniden gözden geçirmeyi düşünüyorum. Sanırım en doğru tavrım bu olsa gerek.

Sigum yı febağe Gufes.

Tham yı dığer Gufes.