İKKD'nde dört senedir gelenekselleşmiş bir sanat buluşması Çerkes ressamları ve dernek çevresinde ki resim sever sanat tüketicilerini bir araya getiriyor. Günsel hanımın başlattığı bu organizasyon geçen seneler hevesli ve becerikli insanların elinde güzel bir seremoni halinde (satışlarda sanırım fena değildi) yapılıyordu. Alt kat lokalinin sergi için profesyonelce dizayn edilmesi ile çoğu organizasyona gerekli şekilde heveslendirilip motive edildikleri zaman, harika işler yapan dernek genç gurubu da ışıltılarıyla resim sergisi açılışına ruh ve güzellik katıyordu.

Bu sene dışa açılmak adına sergi, Etiler-Akatlar Kültür Merkezi’ne taşınmış. Şu belediye iştiraki Beltaş’ın acemice işlettiği nadide kültür merkezlerimizden bir tanesi. Öyle ki, Etiler semtinde burayı işaret eden hiçbir tabelanın olmaması yanında, binanın önüne geldiğiniz halde ne logo ne de tabela hak getire. Adrese ‘burayı arayarak değil sadece içgüdülerinizle bulabilirsiniz’ diye yazılmış olsa sanırım daha kolay bulunurdu. Bizler Kadıköy yakasından giden bir grup olarak trafik derdi, arama faslı, park sorunu dahil her şeyi başarıyla halledip yüzümüze sosyal ortam gülümsemesini de yerleştirip açılış kokteylinin yapıldığı sergi salonuna nihayet gelmiş olduk.

İKKD yönetim kurulu üyeleri ve resimleri sergilenen bazı sanatçılar elbette önceden gelmişlerdi ve ev sahibi göreviyle, yoğun olarak gelmesi beklenen diğer sanat meraklıları ile prestijli misafirler bekleniyordu. Biz biraz gecikmiş ve kalabalık bir grup olarak kapıdan girdiğimizde nihayet misafirler geldi zannedilmiş fakat yabancı olmadığımız görülünce biraz hayal kırıklığı olmuştu.

Dernek yöneticilerinin dışa açılmak olarak adlandırdıkları bu yer değişikliği pek başarılı olamamış ki, biz oradan çıkarken beklenen ‘seçkin zevat’ hala gelmemişti. Gerçi dışa açılmak derken herhalde dernek binası dışı kastedilmişti sadece. Yoksa sanatsal jargonda bunun karşılığı New York, Londra, Paris sanat galerilerine misafir olmak değil midir? Sanırım Bağlarbaşı semtine göre biraz elit diye tercih edilen seçkin Etiler ahalisinin Çerkes ressamlar sergisinden pek haberi olmamıştı anlaşılan. Gerçi biz sergiye girerken kapıda elinde cep telefonuyla konuşan Müşerref Akay’ı (bilmeyenler için-şarkıcı) içeriye davet etmeyi elbette düşünememiştik.

Önceden piarı yapılamamış sanal ortamda fazla duyurulmamış hazırlıksız ve tematik bir sergiye yadigar dernek üyeleri dışında kim niye katılsın ki? Sanat üreticisi olmak aynı zamanda görünür olmayı istemek değil midir? Bir ressam, bir heykeltıraş bir müzisyen görünmeden nasıl sanat tüketicilerine ulaşabilir ki ya da tüketicisine ulaşmak istemeyen bir sanatçı olabilir mi? Sanat aktiviteleri tüketicisi olan kitle açısından düşünülürse ya köklerine bağlı tematik ya da uluslararası, profesyonel ve üst düzey olmalıdır. İkisinin arasındaki ortalama standart bence sadece tahammül edilebilir ve sıkıcıdır. Becerikli insanların elinde ışıklı ve prestijli olabilecek bir sanat buluşmasını sıradan sönük ve heyecansız hale getirebilmek de ziyadesiyle bir başarı sayılabilir. Ayrıca sıradan iş yapmak bir meslek değildir ki yapılması zorunlu olsun.

Bize ait değerlerimizi (ki, her tür platforma yakışır) gerekirse bir üst modele çevirerek sunabiliriz, göreceksiniz bizi hiç utandırmayacaklardır ve bırakın kendi yerimizde de prestijli heyecanlı ve ruhu olan işler yapılabildiğini hep beraber tecrübe edelim.



Ve gelelim sergiden sonra uğradığımız dönerci Ali Usta’ya…

Eti sek et, balığı sek balık (hele füzyon mutfağıyla hiç işi olmayan) seven biri olarak nadide memleket fast-foodu dönerle de fazla bir muhabbetim yoktur. Fakat dönerci Ali Usta bunların dışındadır ve kendisine yapılan iltifatlara ve kimi önemli misafirlerinin önerilerine ihtiyacı olmayacak kadar işini iyi bilir. Maltepe-Tugay yolundaki dükkanı günün her saati dolup taşar. Ne gelen ‘mühim zevat’ ilgilendirir onu nede ‘franchise’ teklifleri. ‘Başka yerde şubemiz yoktur’ tabelası uyanık girişimcilerin korkulu rüyasıdır. Sınıf farkı gözetmeksizin en iyi döneri en ucuza müşterilerine nasıl sunabilir onu düşünür ve zaten marka olduğu için ayrıca bir taltife de ihtiyacı yoktur. Göreceli olarak pek de havalı olmayan bir muhitte sayılabilecek bu ahlaklı işletmenin İstanbul’un bütün sosyetik semtlerinden ve dışından her çeşit müşterisi bir arada afiyetle yemek yer.

Bizler İstanbul gibi bir metropolde, sergimize elli kişilik bir topluluk bir araya getiremezken, dönerci Ali Usta şu anda hizmet verdiği yerin yüz metre ilerisinde kendine ait beş katlı plazaya taşınacaktır.

Önerim şudur…

Elit semt v.s ayırımı yapmadan seneye sergiyi bu yeni plazanın en üst katında yapmaktır. Ayrıca bu ‘kitsch’ bir sanat aktivitesi olarak medyanın kulağına fısıldanırsa İstanbul’da onlarcası olan sıradan sanat galerilerine gitmeye nazlanan muhabirler için bulunmaz bir haber olup gazetelerin sanat sayfalarında mühim bir yer işgal eder.
Üstelik bizim sergiye gelmesi beklenen prestijli misafirler belki de senelerdir yerini değiştirmeyip orada marka olan dönerci Ali Usta’nın yerinde afiyetle yemek yiyorlardır.

Kim bilir?

Not: Merak edenler için Ali ustanın adresi, Zuhal Cad.No.39 Cevizli/Maltepe Tel: 0 216 352 78 28