Bu gün işten erken döndüm. Kısa çalışmama rağmen çok yoruldum. Yemeğimi yedikten sonra sıcak bir çay alıp pencereden dışarı baktım. Lapa lapa kar yağıyor.
 
Kar nedense beni hem mutlu hem mutsuz ediyor. Karmaşık duygular yaşıyorum.
 
Nedenini düşündüm.
 
Karı seviyorum, çünkü çocukluğumuzda kar altında saatlerce oynardık. Ellerimiz buz tutardı ama bir türlü içeri girmezdik. Çünkü bir tek sorunumuz yoktu. Kira parası, elektrik parası, su parası, kitap parası, kömür parası…

Çocukken bunları düşünmezdik. Tabi ki kar insanı mutlu eder. Ne kadar üşürsek üşüyeyim bilirdim ki evdeki soba gürül gürül yanıyor.
 
Şimdi pencerenin önünde bakıyorum sokağa. Okuldan çıkan çocukları görüyorum. Sırtlarında kendileri kadar çantalarla evlerine gidiyorlar. Belki on beş belki yirmi çocuk. İçlerinden bir ikisi yağan karla ilgili, diğerleri kamburlaşmış ayaklarıyla karları deşerek yürüyorlar.
 
Yeğenlerimden biliyorum. Daha İlk Okul’dan başlayarak at gibi yarıştırıyorlar. dışarıda lapa lapa kar yağarken benim bile çözemediğim sorulara cevap arayarak ders başında oturuyorlar saatlerce.
 
Şimdiden o kadar çok sorumluluk yüklenmişler ki, ne karın yağışının tadını çıkarabiliyorlar ne de kartopu oynamanın zevkini.
 
Halbuki, insanın insan olabilmesi için her yaşında hayatı doya doya yaşaması gerekir.
 
Paydos saati. İnsanlar evlerine gidiyor. Kimsenin yağan lapa lapa karı gördüğü yok...